می خواهم با سکوت ترانه های شبانه، تو را به عمق بودن بسپارم و تو را دوباره بنویسم . می دانم صبح هنگام خورشید گرم تر از همیشه طلوع خواهد کرد.

 در سبدهای خاطرات سبز ، ترانه های همیشگی ماندن را می چینم و شبانه به تو تقدیم می کنم.

به تو که مهربان ترین مهربانهایی...

دلم همچو آسمانهای پر از ابرهای بارانی ست . ای کاش دلم امشب ببارد. شاید که بغض عشق در چشمانم بشکند.

                             سراپا اگر زرد و پژمرده ايم
                                ولى دل به پائيز نسپرده ايم
                                   چو گلدان خالى لب پنجره
                                      پر از خاطرات ترك خورده ايم
                                        اگر داغ دل بود، ما ديده ايم
                                           اگر خون دل بود، ما خورده ايم
                                              اگر دل دليل است، آورده ايم
                                                 اگر داغ شرط است، ما برده ايم
                                                    اگر دشنه ى دشمنان، گردنيم
                                                        اگر خنجر دوستان، گرده ايم
                                                            گواهى بخواهيد، اينك گواه
                                                               همين زخم هايى كه نشمرده ايم!
                                                                   دلى سر بلند و سرى سر به زير
                                                                      از اين دست عمرى به سر برده ايم.

آرزو کردم بمانی ...

بیایی کنار پنجره تا باران ببارد و باز شعر مسافر خاموشی خود را بشنوی .

اما دریغ که رفتن راز غریب این زندگی ست...

                                            تكيه بر ديوار كردم، خاك بر پشتم نشست
                              دوستي با هر كه كردم، عاقبت قلبم شكست
                   انقدر رنج كه دنيا بر دل من مي كند
        بر دل هركه كند، ترك دنيا كند

          تنها شادی زندگیم این است که هیچکس نمی داند تا چه حد غمگینم

   سال نو رو به تمامي دوستاي خوبم تبريك ميگم 
                اميدوارم سالي خوب با موفقيت و سر شار از شادي را در كنار عزيزانتون سپري كنيد

 خب مثل اینکه جدی جدی عید اومد!
پس منم باید جدی جدی عیدو تبریک بگم!
برای همه آدمای دنیا به خصوص دوستای خوبی که دل نوشته های منو می خونن فقط یک آرزو دارم تو سال جدید و اونم اینه که:
هر جای این دنیا که هستند فقط شاد باشن و خنده هاشون از ته دل باشه!!

  این شب ها
    چشم های من خسته است
     گاهی اشک ، گاهی انتظار
     این سهم چشم های من است



    مترسک ناز می کند
     کلاغ ها فریاد می زنند
      و من سکوت می کنم....
      این مزرعه ی زندگی من است
       خشک و بی نشان



      نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
       مثل آسمانی که امشب می بارد....
       و اینک باران
        بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
       و چشمانم را نوازش می دهد
         تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم



        در امتداد نگاه تو
         لحظه های انتظار شکسته می شود
        و بغض تنهایی من
        مغلوب وجود تو می شود

     آفتاب پنجره را میشناسد ٬ حتی اگر بسته باشد 

                                  مهتاب به دیدارم میآید حتی اگر خسته باشد 

                                                             و دل هوای تو را دارد حتی اگر شکسته باشد

                   . هر دم به بهانه ای تو را یاد کنم 
                                               افسرده دلم را به یاد تو شاد کنم
                   بی تو دل من چون کلبه ای محزون است
                                                  با یاد تو این خرابه آباد کنم

چه کسانی را دوست دارم که حالا درنيمه شب
    ازلابلای پرده ها يکی پس از ديگری ظاهرمی
       شوند و هرکدام داستانی به دوسطرمی گويند
          وپرده می بندند تا به پژواک صداهای درهم
              گوش کنم وبه يکی بيندِشم که بااوعشق بازيدم
                  که فکرمي کنم حتی در زير سايه ی چتری که
                       پس از باران خريديم عشق غايب بود 

 چه خوب که هستم ودر گفتگوی بی پايان مرگ و
          زندگی سراسر می درخشم مثل ستاره ای که حالا
               در جايی می درخشد و راهنمای من است و ترا
                     به يادم می آورد در گرمای تف کرده ی کوچه ی
                         بی پايانی که از مرگ تصويری دورداشتيم و فکر
                              می کرديم که جهان روزی درهايش را به روی
                                   ما می گشايد تا ما با راستی زندگی را با صداقتی طاقت فرسا

                                       ادامه دهيم و دورغ نباشيم تا دم مرگ

                                             مثل ستاره ای که حالا در جايی خاموش به خاک افتاده است.   

          و در اين فضا عبور می کنم معبر يادهاست و معبر
                فراموشی حافظه ی ممتد روزانه و عادتها وهمچنان
                       حافظ هرچه که از دست رفته و بازنمی گردد و دراين
                                فضا ديگران هستند پل های ارتباط و پل های ويرانی
                                          سوء تفاهمی بی وقفه که فضا را گاهی تنگ می کند و 
                                                                نفس را می ُبرد

خواب دیدم از تو دور شدم   وای که عجب خوابه بدی

        گفتم بیا با هم بریم    گفتی که راهُ بلدی

                      هر چی صدات کردم نرو    اما به جایی نرسید

             یکی یه جا فریاد میزد    دیوونه از قفس پرید

صبح که رسید بیدار شدم    دیدم یه نامه روی در

نوشته بودی که سلام     مدتیُ میرم سفر

بغضی نشست توی گلوم   خوابم یا این حقیقته!؟

                     بازم صدات کردم ولی    دیدم سکوت جوابته

گفتم که شاید این سفر    تموم میشه همین روزا

دوباره باز می بینمش     چه خوش خیال بودم خدا

ساعت و لحظه ها هم گذشت    چشمام به کوچه خیره بود

من منتظر بودم بیاد     خیلی دلم تنگ شده بود

روزا مثل دیوونه ها       پرسه زنون تو کوچه ها

شبا یه گوشه از اتاق       گریه با آه بی صدا

مثل همون خوابه سیاه       رفت و منو تنها گذاشت

گفتنه این قصه ی تلخ       ارزش خوندنو که داشت

  دوستت دارم

          مثل یک پنجره که تمام شب را

                     در انتظار خورشید  به آسمان خیره می ماند

   دوستت دارم

      مثل یک ماهی که در حوض کوچک خود

                   به پرنده ای دل بسته است

                                و سقف آبی اش را دریا می پندارد

   دوستت دارم

            همچون کلامی که هنگامی سکوت در نگاه ما می چرخد

                            ودر حجم بزرگ زمان شناور می ماند

                                     تــــــــــولدت مبــــــــارک

    چو گلها سراپا نشاط و شوری ، تولّدت مبارک ، تولّدت مبارک
    بهار امیدی ، همه سروری، تولّدت مبارک ، تولّت مبارک
    گل من ! چشمِ دلم از تو روشن شکفتی زیباتر از گل به گلشن
    نشستی ، چون لاله در باغ هستی ، تویی تو ، بهانه یِ هستیِِ من
    دور ، از هر ، بلایِ ، خزانی بمانی ، با شور و نشاطِ جوانی بمانی
   گل ، باشی ، که در جمعِ یاران نشینی ، در عالم ، به جز روی شادی نبینی

آجی گلم تـــولدت مبارک
  

كلبه ى انتظار

توي يه كلبه ي چوبي، سرِ يه جاده ي باريك

يه زنِ تنهاست هنوزم، حريفِ شباي تاريك

با يه فانوس، يه تپانچه، با يه فرش خيلي ساده

عمريه چشماشُ دوخته، رو به پنجره به جاده


اميد نا تمومش اينه كه يه روز برگرده مردش

آغوش گرم اون باز هم بشه دواي تن سردش

مردي كه يه شب، سي سالِ پيش رفت به جادهُ نيومد

بعضيا گفتن مي آدش اما اون هيچ وقت نيومد ...

یه شب خوب تو آسمون     یه ستاره چشمکزنون

خندید و گفت: کنارتم          تا آخرش تا پای جون

ستاره ی قشنگی بود        آروم و ناز و مهربون...

ستاره شد عشق من و     منم شدم عاشق اون

اما زیاد طول نکشید          عشق من و ستاره جون

 ماه اومد و ستاره رو           دزدید و برد نامهربون

ستاره رفت با رفتنش         منم شدم بی همزبون ...

 حالا شبها به یاد اون        چشم می دوزم به آسمون

دلم می خواد داد بزنم :       این بود قول و قرارمون؟؟

تو رفتی و با رفتنت            نذاشتی حتی یک نشون

دوستت دارم ستاره جون ...

                                        تا آخرش ..

                                                       تا پای جون ...

    شب سر قبرم که مياي دفتر شعرتم بيار ورق بزن هق هقمو تو بغض تلخ انتظار,.بشين کناره قبر  من درد دلامو بشنو , دلم گرفته نازنين برات يه سينه حرف دارم ,کنار اين خاک صبور غربتمو حوصله کن تو  خط به خط گريه هات خاطره هامودوره کن ,مي خوام بگم يادت نره خاطره هامون و عزيز نه نمي گم گريه نکن اشک بريز اشک بريز, يادت نره يه روزي قلب پر از غصه و سرد , غربت چشمان تورو با گريه هاش ترانه کرد.تنهايي بد جوري داره حوصله مو سر مي بره حاله تو بدتر از منه حال من از تو بدتره , بازم بيا , بازم بيا   ترانتو تو گوش لحظه ها بخون, بذار تا آروم بگيره يه کم کناره من بمون , بذار صداي گريه مون گوش زمين و کر کنه , بذار که اشک من و تو گونه عشق و تر کنه , بذار خدا ببينه که من و تو مال هم بوديم جواب بي جوابي سوال حال هم بوديم . گريه کن گريه کن , اينجا آخر خط ظريف احساس... کسي به ما گير نمي ده کسي ما رو نميشناسه. گريه کن , گريه کن آخه عشق تو اينجا غريب و بي کسه ,غربت قبر من , از اون اشکاي تو مشخصه, حالا که سهم من از چشات هيچي به جز خاطره نيست, يه يادگاري از خودت رو سنگ قبرم بنويس...

به امید دیدار...

     ديشب آن قدر باران آمد
      که اکر بگويم ياد تو نبودم
       باران با من قهر مي‌کند

          آن قدر از پنجره بيرون را نگاه کردم
            که اگر بگويم منتظر تو نبودم
              پنجره با من قهر مي‌کند

                آن قدر دلتنگ خوابيدم
                   که اگر بگويم خواب تو را نديدم
                    خوابت هم مرا ترک مي‌گويد

                                                         باز امشب ای ستاره تابان نیامدی 

                                                         باز ای سپیده ی شب هجران نیامدی

                                                         شمعم شکفته بود که خندد بروی تو 

                                                         افسوس ای شکوفه ی خندان نیامدی 

                                                         زندانی تو بودم و مهتاب من ، چرا 

                                                          باز امشب از دریچه ی زندان نیامدی 

                                                          با ما سر چه داشتی ای تیره شب که باز 

                                                          چون سرگذشت عشق به پایان نیامدی

                                                          مگذار قند من که به یغما برد مگس 

                                                          طوطی من که در شکرستان نیامدی 

                                                          شعر من از زبان تو خوش صید دل کند 

                                                           افسوس ای غزال غزلخوان نیامدی

                                                           گفتم به خوان عشق شدم میزبان ماه

                                                            نامهربان من تو که مهمان نیامدی

                                                            خوان شکر به خون جگر دست میدهد 

                                                            مهمان من چرا به سر خوان نیامدی

                                                             دیوان حافظی تو و دیوانه ی تو من 

                                                              اما پری به دیدن دیوان نیامدی

                                                              نشناختی فغان دل رهگذر که دوش 

                                                               ای ماه قصر بر لب ایوان نیامدی

                                                               گیتی متاع چون منش آید گران به دست 

                                                                اما تو هم به دست من ارزان نیامدی

                                                               صبرم ندیده ای که چه زورق شکسته یی است

                                                                ای تخته ام سپرده به طوفان نیامدی

                                                                عیش دل شکسته عزا میکنی چرا 

                                                                 عیدم تویی که من به تو قربان نیامدی

                                                                 در طبع شهریار خزان شد بهار عشق

                                                                 زیرا تو خرمن گل و ریحان نیامدی

دفترچه خاطرات را که برگ برگ میکردم کاغذی خط خطی رخ نشان داد

و ماند در دستم و دو پاره نشد میان خطها که رهانیدم خودم را

رسیدم به ابتدای هستی آنجایی که سیب سرخ را بدست حوای پوشالی

به نیش دندان برکشیدم آن شبی که نفرین خدا را خریدم

همان حوالی بود که گم کردم خودم را و خاک نشین شدم

قرنها در رفت و بازگشتی بیهوده باز آسمان پرواز شدم باز زمین گیر

هی آسمان و هی زمین

هی زمین و هی زمان

هی زمان و هی سکوت

هی سکوت و هی بیداد قرنها

و سالها را بی خاطره گذشتم

می راندم و مردم 

خندیدم و گریستم

زندگی دزدیدم و زندگی بخشیدم

و هیچ نقطه ای نبود روشن در سرگذشت و سرنوشتم

گویی دوری و همیشه درد پیشانی نوشتم بود

حوای پوشالی را می دیدم و هی می رفت

گویی من بودم تا این آدمهای پیچیده و در هم دل

بیایند و باز هر روزه و هر روزه با سیب ممنوعه فریب دهند

باز بروند باز بیایند....

و این من بودم که پیش می رفتم تا به سوی انتهای هستی

و آنها هی دایره وار گرد من چرخ زنان رقص کنان هلهله و هوی کشان

هی دست فشاندند و هی پای کوبیدند

همین هی هی را بگیر تا برسی به شبی که رسیدم به تو

خوب دیروز و فردا و همیشه

تو که مهربان من بودی

و من در آئینه چشمانت

آن خود آسمانی را هر شب ملاقات میکردم

هر شب کوچه به کوچه

مهتاب را با صدای بیصدای اینهمه زخم  رخ در رخ فریاد می کردم

آنروز که آمدی

باران بارید

و دیگر بند نیامد

آن روز بارانی آمدی

و بی بی باران لحظه ها و قصه های من شدی

چه تلخ و دور بود دوری از تو

چه سرد و درد بود فردای بی تو

رنگ رنگ رنگین کمان آسمان تنهایی

در نگاه رنگی و سیاه و سپید تو

مچاله کاغذی رنگی که رنگ از یاد برده باشد می مانست

حوالی اشکهای تو چشمهای من بود

نزدیک لبهای من گونه های تو بود

بر موج موهای تو دستهای من بود

و سوسوی چشمهای تو چه پر درد  بود

و وعده گاه بغضهای گاه به گاه من بود

زندگی چه ساده بود وقتی تو بودی

زندگی چه شیرین بود وقتی که می خندیدی

زندگی چه شکوهی داشت وقتی که فریاد میزدی

و زندگی چه زشت می شد وقتی گریه سر میدادی

خدا چه رنگ خوبی داشت و چه لبخند گرمی داشت

وقتی با تو دست در دست در کوچه های پست و بن بست

زیر قدمهای ما هر دو مست

هی رد میشد

هی رد میشد

و ما هر دو با هم یکصدا فریاد میزدیم زندگی این است

چه قدر خوبی

چه قدر زیبایی

چه قدر باران

چه قدر عصیان

چه قدر فریاد

چه قدر بیداد

چه قدر گریه

چه قدر هق هق

چه قدر زندگی

به یک باره همه تار شد

دیوار آوار شد پاکی خوار شد

زشتی بیدار شد عشق بر دار شد

باران دیگر نبارید

تو رفتی

تو دل به دریا زدی

و مرا با هجوم هق هق و آوار خونین دردها

میان هزار راه نرفته دنیا

رها کردی

رها کردی

رها کردی

تنها ــــ

جام شوکران سر کشیدی

و زندگی تمام شد

زندگی تو

و زندگی من

این برگ خط خطی را که با بغض و حسرت و دوری به باد می سپارم

فریادی در دلم نقش خاطره ای رج می زند

خاطره روزهای مست

گذرهای هق هق و گریه

در کوچه های بن بست

در میان این همه آدهای پست

و فریاد زخمی همیشه بیدار

زندگی این است :

زندگی همین دقایق سرخ است

تمامي آنچه مشتاقي و آرزومند، نهفته به درون توست و ديگر هيچ جا يافت نمي شود.

در اعماق دل خويش جستجو کن و چون با تو راز گويد روشني پيام را در پندارهاي باطل مپيچ. او يگانه پيامبر توست ، پيغام را درياب که دل، تنها راه هموار است به جانب عشق، شادماني و سرشاري.

آنچه در دست هاي تو بگنجد فراتر از قامت دست نرود اما خيالي که بر دل نشيند همواره فزوني يابد، وسعت پذيرد و جاودانه در گستره هاي تکامل ريشه دواند.

دل را وسعتي است به پهنهء گيتي و جايگاه عشق است تا در او جاي گيرد و لبريزش کند و اين معناي مطلق زندگي است

زمان متوقف شده بود، وبین کلمات جادویی فاصله ها خودنمایی می کرد. مادر به

راستی برای چنین گوهری چه هدیه ایی می توان تقدیم نمود. باید از قلم کمک می گرفتم

زیرا تنها گوی جادویی که می توانست میان فاصله ها ،عشق و دوستی را همانند

 رودخانه صداقت به جریان بیندازد، قلم بود. اما باید از کجا شروع کنم. از کدام

 عنصر،آیا از عشق ،گذشت یا ازصداقت او باید شروع کنم و یا تنها با سکوت باید به

 دنبال واژه ها باشم. سکوت را نمی توان به تنهایی هدیه کرد. با گذشت شروع می کنم.

 مادر سلام می خواهم با واژه ها بازی کنم تا به دنبال رمز گذشت مادرانه باشم وقتی

 گذشت را می نویسم فقط می نویسم. اما تو آن را با تمام وجودت احساس کردی پس من

فقط می نویسم. در چمنزاری از زندگی متولد شدیم، اما نمی توانستیم در این سرزمین به

 بقاء خویش ادامه بدهیم ، اما باغبان عشق به درو کردن علف های هرز اطراف ما

پرداخت و هر روز صبح با شبنم وجود خویش ما را با باران عشق اش آبیاری می کرد.

تا ما احساس تشنگی و گرسنگی نکنیم.ما با الفباء عشق بیگانه بودیم،اما به مرور زمان

عشق را احساس کردیم که عشق چیست و جایگاه آن در زندگی برای بقاء و تولدی

دوباره چقدر موثر است.اما برای ابراز آن هنوز کودکی بیش نبودیم زیرا عشق خویش

را با بوسه زدن به شبنم عشق نشان می دادیم، اما در مقابل زحمات یک ستاره عشق هیچ

بود ، ستاره ایی که شب ها نمی خوابید تا ما بیدار نمانیم و در سکوت آرامش زندگی را

تجربه کنیم بدون هیچ دغدغه فکری، در سرمای زمستان با گرمای خویش به ما آرامش

می بخشید و در گرمای تابستان با وجود گرمای عشق گرمای مضاعفی را تحمل

می کرد، تا ما پژمرده نشویم .در فصل بهار عشق را به ما می آموخت تا ما نفرت را

 نیاموزیم .شبنم عشق با بارور شدن درخت زندگی امید می گرفت زیرا همیشه به این

می اندیشید که روزی از این میوه های زندگی لذت خواهد برد ، اما به راستی این گوهری

که شبنم عشق برایش زحمت می کشید می توانست عشق را به او ثابت کند.هیچ کس جز

زندگی نمی دانست از راز نهفته دنیا،زیرا در این گلزار همانطور که گلی رشد می کند ،

گلی نیز جز رنج چیزی به ارمغان نخواهد داشت. عده ای از شبنم عشق به مانند یک

کبوتر عاشق که در آسمان اوج می گیرد تشکر کردند،.اما عده ایی دیگر عشق او را به

فراموشی سپردند..اما شبنم عشق قلب اش نشکست زیرا او عاشق غنچه های کوچکی

بود که امروز به دنیا آمده بودند. اما گوهر عشق که اکنون نفرت را آموخته بود پی به

وجود شبنم عشق دیگر نبرد و او را فردی اضافی در وجود خویش یافت ، اما شبنم

عشق فقط سکوت کرد و چیزی نگفت از این همه نامهربانی های گوهر عشق ، اما

صدای شکسته شدن قلب اش را چمنزار شنید و اشک هایش را زمین احساس کرد .

نفرت از کجا منشاء گرفته بود . نفرتی که شبنم عشق همیشه با او مبارزه می کرد و از

تیغ های وجود آن دوری می کرد تا به گوهر عشق اش لطمه ایی نزند،اما دستانش طاقت

لطمه نخوردن را نداشتند مرور زمان همه چیز را تکرار می کند.تکرار عشق گوهر به

غنچه همانند تکرار عشق شبنم به گوهر بود ، زمان هیچ وقت متوقف نمی شود بلکه

همیشه سبقت می گیرد و خاطرات تنها باقی می ماند.اما من مطمئنم که همه ما از گوهر

عشق حقیقی به وجود آمده ایم و هیچ گاه رنجی برای شبنم عشق به وجود نمی آوریم و

او را عاشقانه می پرستیم . حال شبنمی از ما د.ور است اما با احساس کردن عشق ما

حتماٌ به ما نزدیک خواهد شد،و شبنمی دیگر در میان ما نیست و ما تنها با احساس کردن

نبض عشق اش که او برای ما به جا گذاشته است می توانیم او را دوست داشته باشیم در

هر کجا که است زیرا همیشه در لابه لای زندگی رازی نهفته است که ما نمی توانیم به

آن راز پی ببریم مگر با گذشت زمان،

كه در دنيا نتابيدي تو بر شبهاي تار من

                               عشق چقدر بزرگ است !

      آخرين باري كه او را ديدم گردنبند صليبي به او هديه دادم . گفت من كه تو را دوست ندارم پس

      چرا به من هديه مي دهي. گفتم صليب را بر سر هر قبر نهند . اين گردنبند را بر گردنت آويزان

      كن .تا بالاي قلبت باشد . زيرا آنجا قبرستان عشق من است...مرگ حق است اما حق آدما 

                       مرگ

                                  نیست ...!

قول بده وقتی تنها می شم بازم بیای کنار من

          شبای جمعه که میاد بیای سر مزار من

          به زیر خاکم و هنوز نرفتی تو ز یاد من

                غصه نخور

                                     سیاه نپوش

                 گریه نکن

                                                                             برای من

            دیگه فقط آرزوممه بارون بباره روی تنم

         روی سنگ قبرم بنویس تنها ترین تنها منم

لحظه ی بودن و موندنم دیگه سر اومده

      فال من بنام تو ببین چقدر بد اومده

می نویسم روی صفحه ی غریب زندگی           

      من فراموشت نمی کنم عزیز به سادگی

بیا سر مزار من آروم و آهسته عزیز

      طاقت گریه ندارم اشکی برای من نریز

می خوام بگم دوست دارم حتی اگه جدا باشی

      این همه فاصله کمه اگه به یاد هم باشیم

وقتی خندیدی به رفتنم دلم شکست

      بعد تو دیگه دلم دل به غریبه ها نبست

تک تک خاطره هامون هرچی بود دیگه گذشت

      جای من کی توی قلب مهربون تو نشست؟

بیا سر مزار من آروم و آهسته عزیز

      طاقت گریه ندارم اشکی برای من نریز